Wat is het & wanneer gebruik je het
De Balint-methode, ontwikkeld door de Hongaars-Britse psychoanalyticus Michael Balint, is een intervisievorm waarbij een groep professionals (oorspronkelijk huisartsen) een moeizame werkrelatie met een cliënt of patiënt bespreekt – niet om het probleem van die cliënt op te lossen, maar om de eigen blinde vlek van de inbrenger in die relatie zichtbaar te maken.
Hoe voer je het uit
De inbrenger vertelt kort een casus zonder aantekeningen te raadplegen (zodat vooral de emotioneel geladen details naar boven komen), waarna de groep alleen verhelderende vragen stelt – geen advies. Vervolgens speculeert de groep vrij over wat er in de cliënt én in de inbrenger zelf zou kunnen omgaan, terwijl de inbrenger zwijgend luistert. Pas aan het einde reageert de inbrenger op wat hem is opgevallen. Zie ook de kortere vermelding bij intervisiemethoden.
Tips voor de begeleider
Bewaak strikt dat de groep in de speculatiefase niet in “adviezen geven” schiet – het punt van de methode is juist dat de inbrenger zelf, door te luisteren zonder te moeten reageren, zijn eigen aandeel in de relatie ontdekt in plaats van dat opgelegd te krijgen.
Bronnen en literatuur
Balint, M. (1957). The doctor, his patient and the illness.