Kern
Kurt Lewin onderzocht in 1943, tijdens de Tweede Wereldoorlog, of huisvrouwen makkelijker over te halen waren om ongebruikelijke voedingsmiddelen (zoals orgaanvlees) te gaan gebruiken via een individuele lezing, of via een groepsdiscussie met eigen besluitvorming.
Opzet en bevindingen
De ene groep huisvrouwen kreeg een overtuigende, deskundige lezing over de voedingswaarde en bereiding van orgaanvlees. De andere groep kreeg dezelfde informatie, maar besprak die vervolgens zelf in een groepsgesprek en nam gezamenlijk het besluit of ze het zouden proberen. In een vervolgmeting bleek slechts 3% van de lezing-groep het vlees daadwerkelijk te hebben klaargemaakt, tegen 32% van de groep die er zelf over had gediscussieerd en beslist.
Betekenis en kritiek
Lewin concludeerde dat gedragsverandering veel krachtiger beklijft wanneer mensen zelf, in groepsverband, tot een besluit komen dan wanneer diezelfde informatie eenzijdig wordt overgedragen – eigen participatie in de besluitvorming schept een psychologisch commitment dat een lezing niet oplevert. Dit vroege experiment onderbouwt een principe dat decennia later terugkomt in bijvoorbeeld Kotters 8-stappenmodel (draagvlak creëren) en in participatieve besluitvormingsmethoden als sociocratie. Kritiek: de precieze percentages zijn moeilijk te repliceren onder moderne onderzoeksstandaarden, en de historische context (oorlogstijd-schaarste) maakt de resultaten mogelijk minder generaliseerbaar naar alledaagse situaties.
Bronnen en literatuur
Lewin, K. (1943). Forces behind food habits and methods of change. Bulletin of the National Research Council.