Wat is het & wanneer gebruik je het
De MoSCoW-methode, ontwikkeld door Dai Clegg, is een prioriteringstechniek waarbij elke eis, wens of functionaliteit in een project wordt ingedeeld in vier categorieën: Must have (zonder dit is het resultaat onbruikbaar/onacceptabel), Should have (belangrijk maar niet strikt noodzakelijk voor een werkend resultaat), Could have (wenselijk, wordt gedaan als er tijd/budget over is) en Won't have (dit keer bewust niet, voorkomt latere discussie of het “vergeten” is).
Hoe voer je het uit
Laat het team of de opdrachtgever elke eis hardop indelen en beargumenteren waarom iets een Must in plaats van een Should is – de discussie dwingt scherpte af over wat écht essentieel is. Een veelgebruikte vuistregel is dat Musts niet meer dan 60% van de totale capaciteit mogen beslaan, zodat er ruimte overblijft voor de Shoulds en Coulds.
Tips voor de begeleider
De grootste valkuil is dat bijna alles “Must have” wordt genoemd uit angst iets kwijt te raken – wees streng: als werkelijk alles een Must is, heeft prioriteren geen functie meer gehad. Leg de Won't-haves expliciet vast en deel ze terug, zodat niemand later kan zeggen dat het “gewoon vergeten” is.
Bronnen en literatuur
Clegg, D., & Barker, R. (1994). Case method fast-track: A RAD approach.