Risky Shift Fenomeen en Groepspolarisatie

Kern

Het risky-shift-fenomeen betreft het verschijnsel dat een groep mensen grotere risico’s neemt dan een individu.

Hoe het werkt & praktische toepassing

Twee oorzaken: in groepsbeslissingen hebben ‘risicozoekers’ vaak een hoger woord dan ‘risicovermijders’, en risico nemen wordt gezien als een cultureel wenselijk kenmerk dat eerder in een sociale situatie tot uiting komt.

Groepspolarisatie: het bredere plaatje

Risky shift bleek later een specifiek geval te zijn van een breder verschijnsel dat Serge Moscovici en Marisa Zavalloni in 1969 groepspolarisatie noemden: een groepsdiscussie versterkt de aanvankelijke neiging van de leden, in welke richting die neiging ook wijst. Waren de leden vooraf al voorzichtig geneigd, dan wordt de groep na discussie nóg voorzichtiger ("cautious shift"); waren ze al risicogeneigd, dan wordt de groep na discussie nóg risicovoller ("risky shift", zoals hierboven beschreven). Twee mechanismen liggen hieraan ten grondslag: sociale vergelijking (mensen willen zich net iets sterker positioneren dan het groepsgemiddelde in de sociaal gewenste richting) en overtuigende argumenten (tijdens de discussie horen mensen vooral nieuwe argumenten die de al bestaande neiging onderbouwen, niet tegenspreken). Voor teams betekent dit dat een vergadering zelden een gematigd compromis oplevert wanneer de meeste leden al een kant op neigen – discussie versterkt dan eerder de bestaande richting dan dat het afzwakt.