Kern
De Wet van de Trivialiteit, ook wel “bikeshedding” genoemd, komt uit hetzelfde boek als de Wet van Parkinson (1957) en beschrijft hoe groepen onevenredig veel tijd besteden aan kleine, makkelijk te begrijpen bijzaken (Parkinsons voorbeeld: de kleur van een fietsenstalling) en veel te weinig aan grote, complexe hoofdzaken (een kernreactor-ontwerp) – omdat iedereen zich wél een mening over de bijzaak durft te vormen.
Hoe het werkt & praktische toepassing
Herken deze valkuil in vergaderagenda's: als een agendapunt van 10 geplande minuten uitloopt tot 45 minuten discussie, is de kans groot dat het om een “fietsenstalling”-onderwerp gaat. Bewaak de tijdsbesteding bewust in verhouding tot het werkelijke belang van het onderwerp.